از بس از دور بوسیدمت رنگای عکسا رفتن حیف منى که کوچه ها رو تنها تنها رفتم طاقت اگه آدم میشد تصویر اون من بودم ترکت نکردم چون یه عمریه بهت آلودم تو قلب دور از سینمى آینده ی غمگینمى کاشکى حریفم هرکسى جز روزگار بود دلتنگى موند از لحظه ها دنیا حسودی کرد به ما کاشکى که پشت این خزون بازم بهار بود
