علی

رفیقِ من؛ سنگِ صبورِ غم هام!♫!
به دیدنم بیا؛ که خیلی تنهام!♫!
هیشکی نمی فهمه؛ چه حالی دارم!♫!
چه دنیایِ رو به زوالی دارم!♫!
مجنونم وُ دل زده از لیلیا!♫!
خیلی دلم گرفته، از خیلیا!♫!
نمونده از جوونیام، نشونی!♫!
پیر شدم... پیرِ تو، ای جوونی!♫!
پیر شدم... پیرِ تو، ای جوونی!♫!
تنهای بی سنگِ صبور!♫!
خونه ی سرد وُ سوت وُ کور!♫!
توی شبات، ستاره نیست!♫!
موندی وُ راهِ چاره نیست!♫!
اگر چه هیچ کس نیومد؛ سری به تنهاییت نزد!♫!
امّا تو کوهِ درد باش!♫!
طاقت بیار وُ مرد باش!♫!
تنهای بی سنگِ صبور!♫!
خونه ی سرد وُ سوت وُ کور!♫!
توی شبات، ستاره نیست!♫!
موندی وُ راهِ چاره نیست!♫!
اگر بیای؛ همون جوری که بودی!♫!
کم میارن؛ حسودا از حسودی!♫!
صدای سازم همه جا پُر شده!♫!
هر کی شنیده؛ از خودش بیخوده!♫!
اما خودم پُر شدم از گلایه!♫!
هیچی ازم نمونده؛ جز یه سایه!♫!
سایه ای؛ که خالی از عشق وُ امید!♫!
همیشه محتاجه؛ به نورِ خورشید!♫!
همیشه محتاجه؛ به نورِ خورشید!♫!
تنهای بی سنگِ صبور!♫!
خونه ی سرد وُ سوت وُ کور!♫!
توی شبات، ستاره نیست!♫!
موندی وُ راهِ چاره نیست!♫!
اگر چه هیچ کس نیومد؛ سری به تنهاییت نزد!♫!
امّا تو کوهِ درد باش!♫!
طاقت بیار وُ مرد باش!♫!
تنهای بی سنگِ صبور!♫!
خونه ی سرد وُ سوت وُ کور!♫!
توی شبات، ستاره نیست!♫!
موندی وُ راهِ چاره نیست!♫