صد سال تنهایی

من پامو پس نمیکشم از تو با اینکه قلبم غرق آتیشه
اینجا همون جاییه که کلا فرقى نداره آخرش چى شه
تصمیم من در مورد فردام هر جا ازم دوری عوض میشه
باید نبایدهای این دنیا با عشق بدجوری عوض میشه
تو بغض کردی از سوال من
چیزی نگفتى چون خدایى تو
من یک سوال ساده پرسیدم
پنجاه سالم شه کجایى تو
جز اشکى که چشماتو پر میکرد
چیزی نداری وصف حالت شه
حتى نتونستى بگى عشقم :
حالا بذا پنجاه سالت شه
نزدیک نزدیکى به من اما
این سالها سالای دوری بود
عمری رو جون کندم کنارت که
مرز من و تو سال نوری بود
اینا که پرسیدم ازت ای کاش
یک روز از عشقت سوالت شه
چیزی نگه راحت ازت رد شه
سى سالته هشتاد سالت شه
چن وقته با هم زیر یک سقفیم
هر ساعتش چن ساله من تنهام
یک روز قبل از رفتنم میری
صد سال بعد از رفتنت اینجام
اینارو گفتم چون قسم خوردی
با من تمام عمر میمونى
اینارو میپرسم ازم رد شى
چون من که میدونم نمیمونى