آسمون آبی میشه اما گل خورشید

گل گلدون من شکسته در باد تو بیا تا دلم نکرده فریاد گل شب بو دیگه شب بو نمیده کى گل شب بو رو از شاخه چیده گوشه ی آسمون پر رنگین کمون من مث تاریکى تو مثل مهتاب اگه باد از سر زلف تو نگذره من میرم گم میشم توو جنگل خواب گل گلدون من ماه ایون من از تو تنها شدم چو ماهى از آب گل هر آرزو رفته از رنگ و بو من شدم رودخونه دلم یه مرداب آسمون آبى میشه اما گل خورشید رو شاخه های بید دلش مى گیره دره مهتابى میشه اما گل مهتاب از برکه های خواب بالا نمیره تو که دست تکون میدی به ستاره جون میدی مى شکفه گل از گل باد وقتى چشمات هم میاد دو ستاره کم میاد مى سوزه شقایق از داغ گل گلدون من ماه ایون من از تو تنها شدم چو ماهى از آب گل هر آرزو رفته از رنگ و بو من شدم رودخونه دلم یه مرداب