ﻟﺎﻟﺎ ﻛﻦ دﺧﺘﺮ زﻳﺒﺎی ﺷﺒﻨﻢ ﻟﺎﻟﺎ ﻛﻦ روی زاﻧﻮی ﺷﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺨﻮاب ﺗﺎ رﻧﮓ ﺑﻰ ﻣﻬﺮی ﻧﺒﻴﻨﻰ ﺗﻮ ﺑﻴﺪارﻳﻪ ﻛﻪ ﺗﻠﺨﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺗﻮ ﻣﺜﻞ اﻟﺘﻤﺎس ﻣﻦ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﻛﻪ ﻳﮏ ﺷﺐ روی ﺷﻮﻧﻪ ﻫﺎش ﭼﻜﻴﺪم
ﺳﺮم ﮔﺮم ﻧﻮازش ﻫﺎی اون ﺑﻮد ﻛﻪ ﺧﻮاﺑﻢ ﺑﺮد و ﻛﻮﭼﺶ رو ﻧﺪﻳﺪم
ﺣﺎﻟﺎ ﻣﻦ ﻣﻮﻧﺪم و ﻳﻪ ﻛﻨﺞ ﺧﻠﻮت ﻛﻪ از ﺳﻘﻔﺶ ﻏﺮﻳﺒﻰ ﭼﻜﻪ ﻛﺮده
ﺗﻠﺎﻃﻢ ﻫﺎی اﻣﻮاج ﺟﺪاﻳﻰ زده ﻛﺎﺷﻮﻧﻤﻮ ﺻﺪ ﺗﻜﻪ ﻛﺮده
دﻟﻢ ﻣﻴﺨﻮاﺳﺖ ﭘﺲ از اون ﺧﻮاب ﺷﻴﺮﻳﻦ دﻳﮕﻪ ﭼﺸﻤﻢ ﺑﻪ دﻧﻴﺎ وا ﻧﻤﻴﺸﺪ
ﻣﻴﻮن ﻗﻠﺐ ﻣﺘﺮوﻛﻢ ﻧﺸﻮﻧﻰ دﻳﮕﻪ از ﺧﺎﻃﺮه ﭘﻴﺪا ﻧﻤﻴﺸﺪ
ﺻﺪام ﻏﻤﮕﻴﻨﻪ از ﺑﺲ ﮔﺮﻳﻪ ﻛﺮدم ازم ﻫﻴﭻ اﺳﻢ و ﻫﻴﭻ آوازه ای ﻧﻴﺴﺖ
ﻧﻤﻴﭙﺮﺳﻪ ﻛﺴﻰ ﻫﻰ در ﭼﻪ ﺣﺎﻟﻰ ﺧﺒﺮ از آﺷﻨﺎی ﺗﺎزه ای ﻧﻴﺴﺖ
