جانم به لب آمد عجب صبری تو داری من که
مردم پیراهنم را پاره کن من بویی از یوسف نبردم
امشب کلید خانه را دیوانه را دستت سپردم
تو ماه پیشانی چرا در آسمانم نیستی
وای ای ماه پیشانی بگو در آسمان کیستی وای
تو هم ز خویشم رانده ای هم در گلویم مانده ای وای
