مست نگاه

لب خندان تو برق چشمان تو برده قرار از دل عاشق زارم
با من بي نوا بيش از اينم جفا دگر مکن يارم
اي گل ارغوان همچو سرو چمان اي در شب تار من روشنايي
بت چين و ختن روح و جاني به تن دل ميربايي
آتش زده اي بر دل واي از من و آه از دل
زندگي بي تو شده بيحاصل
دل شده مجنون چه کنم با دل
مستم زنگاه تو زان چشم سياه تو
همه دم افتاده به چاه تو
صنما سرگشته ی راه تو
از عشقت آرام جان
شده ام شيداي زمان