تا به کی باید به یاد روزهای رفته باشم

ای که در شب های دوری گریه مى کردی برایم رفتى و بعد از تو دنیا غرق شد در گریه هایم بى تو آوازی دلم را پر نخواهد داد دیگر بى تو حتى شوق خواندن مرده دیگر در صدایم بى تو آغاز سکوتم بى تو پایان ترانه خنده هایم بى دلیل و گریه هایم بى بهانه گرچه دیگر هستى ام را شوق دیداری نمانده ست باید از باران بگیرم خاطرات مرده ام را یا که عادت مى کنم با بغض گلدان پشت شیشه یا به دریا مى دهم گل های باران خورده ام را تا به کى باید به یاد روزهای رفته باشم بعد از این باید تو را از خاطراتم پس بگیرم یا به شوق لحظه ی برگشتنت عاشق بمانم یا شبى در آخرین رویای غمگینم بمیرم بى تو آغاز سکوتم بى تو پایان ترانه خنده هایم بى دلیل و گریه هایم بى بهانه گرچه دیگر هستى ام را شوق دیداری نمانده ست باید از باران بگیرم خاطرات مرده ام را یا که عادت مى کنم با بغض گلدان پشت شیشه یا به دریا مى دهم گل های باران خورده ام را