هوالهو

رسد عطرش، به هر سو، هو
دمد در نافه‌ها، بو، هو‌
به آتش عودِ مشکین هو
گشاده در هوا، مو، هو
به ‘لا’یِ ‘لااِلهَ’، هو
بزد تا طبلِ ‘اِلّاهو’؛
عدم شد کثرت و، آمد
به بابِ ‘هو اِلی هو’، هو
در آن دریایِ پُر ‘لا’، او
پیِ لُوْلُوْیِ ‘اِلّا’، او
بشد از خود، بشد از هو
نشان از ‘بی‌نشان رو’ هو
به غیرش، در حجابِ ‘او’؛
شده ‘او’یی، نگارِ ‘او’؛
ز های و هویِ آن دریا
به غیرت، در هیاهو، هو
به دستش می‌گرفتش، او
که دادش دل به لعلش، او
چو شد رسوا و مستش او
بگفتش سِرِّ ‘یاهو’، هو
نگارش را، گرفتش هو
نگاهش را گرفتش: ‘هو’؛
شدش شیدا و عشقش هو
بدادش دادِ ‘هوهو’، هو
علی، بی باده جامِ او
زبان بسته، به کامِ او
بِدان آهو، بِدامِ هو
ندا دادا، ‘هوالهو’، هو