پاییز

وقتی چشت پاییز می‌شه
باغ دلت گلریز می‌شه
تصویر غم می‌شینه تو چشم سیاهت
وقتی چشت لبریز می‌شه
اشکای تو آویز می‌شه
دونه‌دونه می‌چیکه از چشم سیات
نمی‌دونی، دل آدم رو چه می‌شکونی
خودت بهتر از هرکی می‌دونی
که بارون پاییز می‌سوزونه دل آدما رو
آی نمی‌دونی، دل آدم رو چه می‌شکونی
خودت بهتر از هرکی می‌دونی
که بارون پاییز می‌سوزونه دل آدما رو
می‌خوای بری حرفی نداری
اشکات دارن جار می‌کشن
رفتن همیشه پر غمه
انگار دارن داد می‌کشن
آی نمی‌دونی، دل آدم رو چه می‌شکونی
خودت بهتر از هرکی می‌دونی
که بارون پاییز می‌سوزونه دل آدما رو
آی نمی‌دونی، دل آدم رو چه می‌شکونی
خودت بهتر از هرکی می‌دونی
که بارون پاییز می‌سوزونه دل آدما رو
وقتی چشت پاییز می‌شه
باغ دلت گلریز می‌شه
تصویر غم می‌شینه تو چشم سیاهت
وقتی چشت لبریز می‌شه
اشکای تو آویز می‌شه
دونه‌دونه می‌چیکه از چشم سیات
نمی‌دونی، دل آدم رو چه می‌شکونی
خودت بهتر از هرکی می‌دونی
که بارون پاییز می‌سوزونه دل آدما رو
آی نمی‌دونی، دل آدم رو چه می‌شکونی
خودت بهتر از هرکی می‌دونی
که بارون پاییز می‌سوزونه دل آدما رو
می‌خوای بری حرفی نداری
اشکات دارن جار می‌کشن
رفتن همیشه پر غمه
انگار دارن داد می‌کشن
آی نمی‌دونی، دل آدم رو چه می‌شکونی
خودت بهتر از هرکی می‌دونی
که بارون پاییز می‌سوزونه دل آدما رو
آی نمی‌دونی، دل آدم رو چه می‌شکونی
خودت بهتر از هرکی می‌دونی
که بارون پاییز می‌سوزونه دل آدما رو
آی نمی‌دونی، دل آدم رو چه می‌شکونی
خودت بهتر از هرکی می‌دونی
که بارون پاییز می‌سوزونه دل آدما رو
دل آدما رو، دل آدما رو
آی دل آدما رو
دل آدما رو، دل آدما رو، دل آدما رو
آی دل آدما رو