قاب شیشه ای

پشت قاب شیشه پنجره‌ای که شبای منو با خود می‌بره
جایی که گذشته‌هام مثل تصویر از تو قابش می‌گذره
پشت قاب بی‌نفس مثل اون پرنده که دلش گرفته تو قفس
مثل یه حقیقت رفته‌به‌باد منو با خود می‌بره مثل یه رویا توی خواب
شهر من، من به تو می‌اندیشم
نه به تنهایی خویش
از پس شیشه تو را می‌بینم
که گرفتی مرا در بر خویش
من وضو با نفس خیال تو می‌گیرم و تو را می‌خوانم
و به شوق فردا که تو را خواهم دید چشم به راه می‌مانم
تن من پاره‌ای از آن تن توست
و قشنگ‌ترین شبای پرستاره شب توست