آواره

سفرها رفتم و اما دلم راضی نشد هرگز
پاهام میرفتن این راهو دلم نشد هرگز
نشد قانع که تنهایی توو کنج غصه میسوزه
میره آروم یک گوشه میمونه تا که میپوسه
دلم
موند و حواسم رفت پی این راه طولانی
همش غرق خودم بودم توو این دریای طوفانی
منو میبرد
تنهایی
دلم هی دورتر میشد
همه دلتنگیام انگار فقط هی بیشتر میشد
دلم موند و خودم پوسید ته مرداب دلتنگی
همش حبس خودم بودم، یه چاردیواری سنگی
یه زندونی آواره که تقدیرش خیابونه
یه چشم انداز تلخی که تا میبینی زمستونه
دلم موند و حواسم رفت پی این راه طولانی
همش غرق خودم بودم توو این دریای طوفانی
منو میبرد تنهایی دلم هی دورتر میشد
همه دلتنگیام انگار فقط هی بیشتر میشد
دلم موند و خودم پوسید ته مرداب دلتنگی
همش حبس خودم بودم، یه چاردیواری سنگی
یه زندونی آواره که تقدیرش خیابونه
یه چشم انداز تلخی که تا میبینی زمستونه