سایه

من همونم که همیشه
غم و غصه‌م بی‌شماره
اونی که تنهاترینه
حتی سایه‌ام نداره
این منم که خوبیامو
کسی هرگز نشناخته
اونکه در راه رفاقت
همه هستی‌شو باخته
هر رفیقه راهی با من
دو سه روزی همسفر بود
ادعای هر رفاقت
واسه من چه زودگذر بود
هر کی با زمزمه عشق
دو سه روزی عاشقم شد
عشق اون باعث زجر
همهٔ دقایقم شد
اونکه عاشق بود و عمری
از جدا شدن می‌ترسید
همه هراس و ترسش
به دروغش نمی‌ارزید
چه اثر از این صداقت
چه ثمر از این نجابت
وقتی قد سر سوزن
به وفا نکردیم عادت
(تکرار)