مسافر

از عذاب جاده خسته نرسیده و رسیده ...
آهی از سر رسیدن نکشیده و کشیده
غم سرگردونیامو با تو صادقانه گفتم
اسمی که اسم شبم بود با تو عاشقانه گفتم
با تنم زخمی اگه بود بی رمق بود اگه پاهام
تازه تازه با تو گفتم اگه کهنه بود دردام ...
من سرگردون ساده تورو صادق می دونستم
این برام شکسته اما تورو عاشق می دونستم
تو تموم طول جاده که افق برابرم بود
شوق تو راهتوشه من اسم تو همسفرم بود...
من دلشیشه ای هر جا هر شکستن که شکستم
زیر کوه ، بار غصّه هر نشستن که نشستم
عشق تو از خاطرم برد که نحیفم و پیاده