میراث

نشو تسلیم هنوزم میشه سَر کرد
میون آتیش و خاکستر و باد
هنوز میشه از این روزا گذر کرد
هنوز حتی توو این دیوونه آباد
مدارا کن شبِ یخ بستگی رو
زمستون پشتِ دیوار اتاقت
نذار گلای گلدونت بمیرن
اگه این آخرین میراثِ باغه
نترس و پا به پام از شب گذر کن
که خورشید پشتِ پلکات خونه داره
که فردا جشنِ فانوس و درخته
همینجا با سقوطِ هر ستاره
نشو تسلیم هنوزم میشه سَر کرد
میون آتیش و خاکستر و باد
هنوز میشه از این روزا گذر کرد
هنوز حتی توو این دیوونه آباد
نترس و پا به پام از شب گذر کن
که خورشید پشتِ پلکات خونه داره
که فردا جشنِ فانوس و درخته
همینجا با سقوطِ هر ستاره