غریبه

مسافرِ شهرِ غمی
غریبی مثلِ خودمی
تو صورتت پر از غمه
غصه داری یه عالمه
دوست داری دردِ دل کنی
دلت گرفته از همه
غریبه توی غربت
نگی چی شد محبت!
بگی، میگن دیوونست
حرفاش چه بچه‌گونه‌ست
تقصیرِ آدما نیست
این همه درد، دوا نیست
آبه و نون و نفس
کجا اومدی؟ تو قفس!
تو هم مثلِ همه‌ی ماها
سرِ دو راهی موندی و
دل رو به دریاها زدی،
گفتی غریبی بهتره
واسه همه دربه‌درا
این دیگه راهِ آخره
(2×)
تو شک و توی تردید
چشمات کجا رو می‌دید؟